روز قسمت بود . خدا هستی را قسمت کرد. خدا گفت چیزی از من بخواهید.هر چه باشد به شما خواهم داد.سهمتان را از هستی طلب کنید زیرا خدا بخشنده مهربان است.

و هر که امد و چیزی خواست. یکی بالی برای پریدن , دیگری پایی برای دویدن. یکی جثه بزرگی خواست و یکی چشمان تیز . یکی دریا را انتخاب کرد و یکی اسمان را.

در این میان کرم کوچکی جلو امد و به خدا گفت : من چیز زیادی از این هستی نمی خواهم . نه چشمانی تیزو نه جثه بزرگ. نه بالی و نه پایی . نه اسمان و نه دریا.تنها کمی از خودت , تنها کمی از خودت را به من بده.

و خدا کمی نور به او داد . نام او کرم شب تاب شد.
و خدا گفت : ان که نوری با خود دارد بزرگ است , حتی اگر به اندازه ذره ای باشد. تو حالا همان خورشیدی که گاهی زیر برگی کوچک پنهان می شوی.

و رو به دیگران گفت : کاش می دانستید که این کرم کوچک بهترین را خواست.

زیرا از خدا جز خدا نباید خواست.

هزاران سال است که او می تابد. روی دامن هستی . وقتی ستاره ای نیست چراغ کرم شب تاب روشن است و کسی نمی داند که این همان چراغی است که روزی خدا ان را به کرمی کوچک بخشید .

نویسنده : عرفان نظر اهاری